هر که را دیدیم درویش آمد و درویش رفت

سعی روزی داشتم آخر ندامت پیش رفت

آسا هر سود ن دست اندکی ز خویش رفت

عالم اسباب هستی چون عدم چیزی نداشت

آه از آن مغرور بی دردی کزین ماتمسرا

همچو اشک دیده بی نم تغافل کیش رفت

صد سحر شور تبسم داشت لعلش لیک حیف