صد سحر شور تبسم داشت لعلش لیک حیف

هر که را دیدیم درویش آمد و درویش رفت

آه از آن مغرور بی دردی کزین ماتمسرا

همچو اشک دیده بی نم تغافل کیش رفت

این نمک پر بیخبر از سینه های ریش رفت

صبح هر اقبال غافل از شب ادبار نیست

ای بسا حسنی که از خط ، سر به جیب ریش رفت