این نمک پر بیخبر از سینه های ریش رفت

آه از آن مغرور بی دردی کزین ماتمسرا

همچو اشک دیده بی نم تغافل کیش رفت

صد سحر شور تبسم داشت لعلش لیک حیف

صبح هر اقبال غافل از شب ادبار نیست

ای بسا حسنی که از خط ، سر به جیب ریش رفت

پیرو خلق دنی بودن زغیرتهاست دور