صبح هر اقبال غافل از شب ادبار نیست

همچو اشک دیده بی نم تغافل کیش رفت

صد سحر شور تبسم داشت لعلش لیک حیف

این نمک پر بیخبر از سینه های ریش رفت

ای بسا حسنی که از خط ، سر به جیب ریش رفت

پیرو خلق دنی بودن زغیرتهاست دور

شیرمردان را نباید بر طریق میش رفت