هرکه در بزم خیال آمد خیال اندیش رفت

امن خواهی تشنه تشویش طبع کس مباش

خون فاسد روزگارش در خمار نیش رفت

شغل اعمال دگر، بسیار بود، اما چه سود

چاره این درد بی درمان ندارد هیچ کس

مرگ پیش آمد زمانی کز نفس تشویش رفت

با ادب جوشیده ای بیدل ز هذیان دم مزن