گلچینی فرصت چو سحر زد به دماغم

دامان گلی بود که دوش از کف من رفت

با بخت سیه ، یاد شب عید ندارم

یارب چه هما بر سر من سایه فکن رفت

تا دامن رنگم به شبیخون شکن رفت

جز بر رخ عبرت در فکرم نگشودند

هر رشته که واشد زگریبان به کفن رفت