دامان گلی بود که دوش از کف من رفت

صبح از دل چاک که دراین باغ سخن رفت

کز جوش گل و لاله قیامت به چمن رفت

آن مطلب نایاب که هرگز نتوان یافت

با بخت سیه ، یاد شب عید ندارم

یارب چه هما بر سر من سایه فکن رفت

گلچینی فرصت چو سحر زد به دماغم