آن مطلب نایاب که هرگز نتوان یافت

صبح از دل چاک که دراین باغ سخن رفت

کز جوش گل و لاله قیامت به چمن رفت

دامان گلی بود که دوش از کف من رفت

با بخت سیه ، یاد شب عید ندارم

یارب چه هما بر سر من سایه فکن رفت