کز جوش گل و لاله قیامت به چمن رفت

صبح از دل چاک که دراین باغ سخن رفت

آن مطلب نایاب که هرگز نتوان یافت

دامان گلی بود که دوش از کف من رفت

با بخت سیه ، یاد شب عید ندارم