بیدل پی هستی به عدم می رسد اخر

نتوان به نوی غافل از این ساز کهن رفت

چون صورت خواب از من و ما هیچ ندیدیم

کامد به چه رنگ آمد ورفتن به چه فن رفت

غر بت تک وتازی ست که خواهد به وطن رفت