چون صورت خواب از من و ما هیچ ندیدیم

بفس کشمکش دار و رسن رفت

صیقلگر آیینه تجدید قدیم است

نتوان به نوی غافل از این ساز کهن رفت

کامد به چه رنگ آمد ورفتن به چه فن رفت

بیدل پی هستی به عدم می رسد اخر

غر بت تک وتازی ست که خواهد به وطن رفت