صیقلگر آیینه تجدید قدیم است

لب نقش قدم بود به هر ره که سخن رفت

هستی الم خفت منصوری ما داشت

بفس کشمکش دار و رسن رفت

نتوان به نوی غافل از این ساز کهن رفت

چون صورت خواب از من و ما هیچ ندیدیم

کامد به چه رنگ آمد ورفتن به چه فن رفت