هستی الم خفت منصوری ما داشت

باید مژه افشاند کنون بال زدن رفت

واماندگی از مقصد گمگشته سراغی ست

لب نقش قدم بود به هر ره که سخن رفت

بفس کشمکش دار و رسن رفت

صیقلگر آیینه تجدید قدیم است

نتوان به نوی غافل از این ساز کهن رفت