واماندگی از مقصد گمگشته سراغی ست

نعمت همه آب است چو دندان ز دهن رفت

ای شمع سحر فرصت پرواز نداربم

باید مژه افشاند کنون بال زدن رفت

لب نقش قدم بود به هر ره که سخن رفت

هستی الم خفت منصوری ما داشت

بفس کشمکش دار و رسن رفت