ای شمع سحر فرصت پرواز نداربم

هر رشته که واشد زگریبان به کفن رفت

پیری ست به جز حسرتم اکنون چه توان خورد

نعمت همه آب است چو دندان ز دهن رفت

باید مژه افشاند کنون بال زدن رفت

واماندگی از مقصد گمگشته سراغی ست

لب نقش قدم بود به هر ره که سخن رفت