باید مژه افشاند کنون بال زدن رفت

پیری ست به جز حسرتم اکنون چه توان خورد

نعمت همه آب است چو دندان ز دهن رفت

ای شمع سحر فرصت پرواز نداربم

واماندگی از مقصد گمگشته سراغی ست

لب نقش قدم بود به هر ره که سخن رفت

هستی الم خفت منصوری ما داشت