مجو ز مردم بی معرفت دم تسلیم

چوگاز مدت عمرم به لب گزیدن رفت

نی ام چو اشک به راه تو داغ نومیدی

سر سجود سلامت اگر دویدن رفت

ز سرو از ره بیحاصلی خمیدن رفت

سراغ جلوه ز مابیخودن مگیر و مپرس

بهار حیرت آیینه در ندیدن رفت