فنا به رفع بلاهای بی امان سپر است

خوشم که نامه عشاق تا دریدن رفت

چه جلوه پرتو حیرت درتن بساط افکند

کز آب چشمه آیینه ها چکیدن رفت

به سوختن ز سرشمع سربریدن رفت

مرا به بیکسی اشک گریه می آید

که در پی تو، به امید نارسیدن رفت