مرا به بیکسی اشک گریه می آید

کز آب چشمه آیینه ها چکیدن رفت

فنا به رفع بلاهای بی امان سپر است

به سوختن ز سرشمع سربریدن رفت

که در پی تو، به امید نارسیدن رفت

گران شد آنقدر از گوهر نصیحت خلق

که گوش من چو صدف بیدل از شنیدن رفت