گران شد آنقدر از گوهر نصیحت خلق

به سوختن ز سرشمع سربریدن رفت

مرا به بیکسی اشک گریه می آید

که در پی تو، به امید نارسیدن رفت

که گوش من چو صدف بیدل از شنیدن رفت