خلقی زخویش رفت و به جای دگرنرفت

گرمحرمی ، به ضبط نفس کوش کز ادب

حرف به حق رسیده زلب پیشترنرفت

زین خاکدان که دامن دلها گرفته است

بر حرص ، پشت پا زدم اما چه فایده

گردی فشانده ام که ز دامان تر نرفت

بیدل ز دل غبار علایق نمی رود