پوشیده نیست رسم خرابات ما و من

دیدیم باد بودکه آمد به دست و رفت

رفتن قیامتی ست که پا لغز کس مباد

هرچند حق پرست ، شد اتش پرست و رفت

هرکس بهک دو جام نفس گشت مست و رفت

در سینه داشتم دلکی عاقبت نماند

آه این سپند سوخته با ناله جست و رفت