آه این سپند سوخته با ناله جست و رفت

پوشیده نیست رسم خرابات ما و من

هرکس بهک دو جام نفس گشت مست و رفت

در سینه داشتم دلکی عاقبت نماند

بند کشاکش نفس آخر گسیخت عمر

با خویش برد ماهی پر زور شست و رفت

چشم گشوده وحشت دل را بهانه بود