از زبان اشک هم درد دلی نشیند و رفت

دی به شبنم گریه ما نوگلی خندید و رفت

از تماشاگاه هستی مدعا سیر دل است

چون نفس باید بر این آیینه هم پیچید و رفت

شمع محفل بر خموشی بست و مینا بر شکست