از تماشاگاه هستی مدعا سیر دل است

دی به شبنم گریه ما نوگلی خندید و رفت

از زبان اشک هم درد دلی نشیند و رفت

چون نفس باید بر این آیینه هم پیچید و رفت

شمع محفل بر خموشی بست و مینا بر شکست

هر کسی زین انجمن طرز دگر نالید و رفت