رهروان را پیش پای خویش باید دید و رفت

شمع محفل بر خموشی بست و مینا بر شکست

هر کسی زین انجمن طرز دگر نالید و رفت

زین بیابان هر قدم خار دگر داردکمین

عزم چون افتاد صادق راه مقصد بسته نیست

اشک در بی دست و پایی ها به سر غلتید و رفت

کوشش واماندگان هم ره به جایی می برد