عالمی صد ناله پیش آهنگی امید داشت

اشک در بی دست و پایی ها به سر غلتید و رفت

کوشش واماندگان هم ره به جایی می برد

سر به پایی می توان چون آبله دزدید و رفت

یک نگاه واپسین ناگاه برگردید و رفت

ای سحر در اشک شبنم غوطه می باید زدن

کز شکست رنگ بر ما عافیت خندید و رفت