ای سحر در اشک شبنم غوطه می باید زدن

سر به پایی می توان چون آبله دزدید و رفت

عالمی صد ناله پیش آهنگی امید داشت

یک نگاه واپسین ناگاه برگردید و رفت

کز شکست رنگ بر ما عافیت خندید و رفت

هیچ شبنم برنیارد سر ز جیب نیستی

گر بداند کز چه گل خواهد نظر پوشید و رفت