بود در طبع سحرنیرنگ شبنم سازییی

شمع از خار قدم سامان مژگان کرد و رفت

بی تمیزی دامن نازی به صحرا می فشاند

شوخی اندیشه ما راگریبان کرد و رفت

تنگی غفلت نفس را اشک غلتان کرد و رفت

نیستم آگه زنقش هستی موهوم خویش

اینقدر دانم که بر آیینه بهتان کرد و رفت