نیستم آگه زنقش هستی موهوم خویش

شوخی اندیشه ما راگریبان کرد و رفت

بود در طبع سحرنیرنگ شبنم سازییی

تنگی غفلت نفس را اشک غلتان کرد و رفت

اینقدر دانم که بر آیینه بهتان کرد و رفت

رنگ گرداندن غبار دست بر هم سوده بود

بیخودی آگاهم از وضع پریشان کرد و رفت