رنگ گرداندن غبار دست بر هم سوده بود

تنگی غفلت نفس را اشک غلتان کرد و رفت

نیستم آگه زنقش هستی موهوم خویش

اینقدر دانم که بر آیینه بهتان کرد و رفت

بیخودی آگاهم از وضع پریشان کرد و رفت

سعی بیرون تازی ات ز ین بحرپر دشوار نیست

می تون چون موج گوهرترک جولان کرد و رفت