فرصتی کو تا کسی فیضی برد، زین انجمن

آنقدر فرصت که طوف چشم حیران کرد و رفت

اخگری بودم نهان در پرده خاکستری

خودنمایی زین لباسم نیز عریان کرد و رفت

کاغذ آتش زده باری چراغان کرد و رفت

وهم می بالد که داد آرزوها دادن است

یاس می نالد که اینجا هیچ نتوان کرد و رفت