آخر نفس بر آینه ما دمید و رفت

رنگ گلش بهار خط از دور دید و رفت

این وحشی از خیال سیاهی رمید و رفت

از صبح این چمن طربی چشم داشتیم

دیگر پیام ما بر جانان که می برد

اشکی که داشتیم ز مژگان چکید و رفت

چندین چمن فسرد به خون امید ما