گوهر اشکی که پروردم به چشم انتظار

کز ضعیفی تا سرکویت جبین مالید و رفت

شانه هم هرچند اینجا دسته بند سنبل است

ازگلستانت همین آیینه گلها چید و رفت

درتماشای تو از دست نگه غلتید و رفت

شمع از این محفل سراغ گوشه امنی نداشت

چون نگه خود را همان در چشم خود دزدید و رفت