فتاده بر صف برگشته مژه جنگت

به غیر چاک گریبان گلی نرست اینجا

درین چمن چه جنون کرد شوخی رنگت

چه ممکن است جهان را ز فتنه آسودن

حیا نبود کفیل برون خرامی ناز

دل گرفته ما کرد اینقدر ننگت

براین ترانه که ما رنگ نوبهار توایم