که نبست طاقت هرزه دوقدمی برآبله محملت

که شود به وادی مدعا بلد تسلی منزلت

نه تکلف تک و تاز کن نه تلاش دور و دراز کن

ز گشاد یک مژه ناز کن به هزار عقده مشکلت

تو کم از غبار سحر نه ای به تردد آن همه نم مکش