ز گشاد یک مژه ناز کن به هزار عقده مشکلت

که شود به وادی مدعا بلد تسلی منزلت

که نبست طاقت هرزه دوقدمی برآبله محملت

نه تکلف تک و تاز کن نه تلاش دور و دراز کن

تو کم از غبار سحر نه ای به تردد آن همه نم مکش

که گذشته ای ز جهات اگر عرق جبین نکند گلت

به کتاب دانش این و آن مکن آنقدر سبقت روان