قدمت به کنج ادب شکن در ناز خیره سری مزن

که دمد زپشت و ر خ ورق خط شبهه حق و باطلت

ز سواد کارگه صور به غبار نقب گمان مبر

تو به شرط آن که کنی نظر همه عینک آمده حایلت

ستم است جرات ما و من چو نفس کند به در از دلت

چوشکست کشتی ات از قضا به محیط گم شو و برمیا

که مباد غیرت سوختن فکند چوتخته به ساحلت