که سحر طواف چمن کند ز تبسم لب سایلت

زحریر و اطلس کروفر به قبا رجوع هوس مبر

که به خویش تا فکنی نظر ز دو سوست زخم حمایلت

اگر اهل جود وکرامتی بگشاکفی به شکفتنی

همه جا جمال تو جلوه گر همه سو مثال تو در نظر

به تاملی مژه بازکن که نسازد آینه غافلت

ادبم کجا مژه واکند که حق تحیر ادا کند