نگه را خانه ی چشم است زنجیر گرفتاری

چه مقدار آن قبای ناز تنگ آمد بر اندامت

به چشم کم که می بیند سیه روزان الفت را

به صد خورشید می نازد سحر پرورده ی شامت

نمی باشد برون پرواز ما از حلقه دامت

گلاب از موج تلخی در کنار ناز می غلتد

سخن را زیب دیگر می دهد انداز دشنامت