سخن را زیب دیگر می دهد انداز دشنامت

نگه را خانه ی چشم است زنجیر گرفتاری

نمی باشد برون پرواز ما از حلقه دامت

گلاب از موج تلخی در کنار ناز می غلتد

به توفان بهار نوخطیها غوطه زد آخر

جهان سایه سرو تو تا پشت لب بامت

به فکر چاره سودای ما یارب که پردازد