به توفان بهار نوخطیها غوطه زد آخر

نمی باشد برون پرواز ما از حلقه دامت

گلاب از موج تلخی در کنار ناز می غلتد

سخن را زیب دیگر می دهد انداز دشنامت

جهان سایه سرو تو تا پشت لب بامت

به فکر چاره سودای ما یارب که پردازد

دو عالم یک جنونزارست از شور دو بادامت