کدورت تا نچیند جوهر شمشیر استغنا

چه سنگ بود یارب سایه دیوار مژگانت

تحیر بر سراپای تو واکرده ست آغوشی

که چون طاووس نتوان دید بیرون گلستانت

به جای خون عرق می ریزد از زخم شهیدانت

بهارت را فسون اختراعی بود مستوری

قبای ناز چون گل کرد پیش از رنگ عریانت