قبای ناز چون گل کرد پیش از رنگ عریانت

کدورت تا نچیند جوهر شمشیر استغنا

به جای خون عرق می ریزد از زخم شهیدانت

بهارت را فسون اختراعی بود مستوری

مگر پشت لبی خواهد تبسم سبزکرد امشب

قیامت بر جگر می خندد ازگرد نمکدانت

به شوخیهای استغنا نگه واری تغافل زن