مژه بر خویش واکردم جهانی گشت حیرانت

سواد ناز روشن کرد حسن از سعی تعمیرم

سفالی یافت درگل کردن این خاک ریحانت

چه نیرنگ است سامان تماشاخانه هستی

شکست دل به آن شوخی ز هم پاشید اجزایم

که گل کرد از غبارم گرده تصویر پیمانت

به رنگی گل نکردم کز حجابت برنیاوردم