سفالی یافت درگل کردن این خاک ریحانت

به شوخیهای استغنا نگه واری تغافل زن

سرشکم لغزشی دارد نیاز طرز مستانت

سواد ناز روشن کرد حسن از سعی تعمیرم

چه نیرنگ است سامان تماشاخانه هستی

مژه بر خویش واکردم جهانی گشت حیرانت

شکست دل به آن شوخی ز هم پاشید اجزایم