نه غیری خوانده افسونت نه لیلی کرده مجنونت

غبار انگیخت از عالم به پای خفته جولانت

به پیش پا نمی بینی چه افسون است تحقیقت

زبان خود نمی فهمی چه نیرنگ است عرفانت

همان شوق تو مفتونت همان چشم تو حیرانت

پی تحقیق گردی می کنی از دور و بیتابی

ندانم اینقدر بر خود که افشانده ست دامانت