به پیش پا نمی بینی چه افسون است تحقیقت

به فکر دشت و در مردی و در جیب است میدانت

به انداز تغافل تا به کی خواهی جنون کردن

غبار انگیخت از عالم به پای خفته جولانت

زبان خود نمی فهمی چه نیرنگ است عرفانت

نه غیری خوانده افسونت نه لیلی کرده مجنونت

همان شوق تو مفتونت همان چشم تو حیرانت