چقدر گره به دل افکند خم و پیچ رشته گسستنت

نسزد به وضع فسردگی ز بهار دل مژه بستنت

که گداخت جوهر رنگ و بو به فشار غنچه نشستنت

مکش ای حباب بقا هوس، الم ستمگری نفس

به تکلف قدح هوس سر وبرگ حوصله باختی

نرسیده نشئه همتی ز ترنگ ذوق شکستنت

چه نمود فرصت بیش وکم که رمیدی از چمن عدم