چه نمود فرصت بیش وکم که رمیدی از چمن عدم

چقدر گره به دل افکند خم و پیچ رشته گسستنت

به تکلف قدح هوس سر وبرگ حوصله باختی

نرسیده نشئه همتی ز ترنگ ذوق شکستنت

ننشست رنگ تاملی چوشراربرزخ جستنت

تو نوای محفل غیرتی ز چه روفسرده غفلتی

نفسی که زخمه به تار زد که نبود اشاره رستنت